Liever een Wii dan Olympische Spelen

Posted on 27 juni 2012

0


Heerlijk land, Engeland. Nergens is de muziek mooier, de humor lolliger en de sport intenser dan aan de andere kant van het Kanaal. De Engelsen snappen wat het leven aangenaam maakt en hebben zich daarin jaloersmakend goed gespecialiseerd. Waren wij maar wat meer zoals de Engelsen, denk ik vaak, dan zouden we ook meteen weten hoe we de Olympische Spelen binnenhalen.

Mario & Sonic at Olympic GamesWant de Engelsen maken zich al voor de derde keer op voor het mooiste sportevenement ter wereld, terwijl Nederland worstelt met de kandidaatstelling. De helft van onze bevolking is faliekant tegen de Spelen en mijn eigen kinderen spannen zich liever in achter de spelcomputer dan te trainen voor een gouden medaille. Voorlopig is het next level van Mario & Sonic dichterbij dan Games in Amsterdam & Rotterdam.

Lucky bastards dus, die Engelsen. Toch voelen veel eilandbewoners zich helemaal niet zo gelukkig. In augustus vorig jaar gaven grote groepen boze jongeren in de Londense wijk Tottenham – niet ver van het nieuwe Olympische Park – het startschot voor rellen en plunderingen door het hele land. De geleerden zijn nu nog bezig te analyseren waar die onvrede vandaan kwam, maar een korte wandeling door Tottenham en andere wijken in het oostelijk deel van Londen leert: het is er deprimerend en kansloos.

Ook mopperen de Engelsen over hun jeugd. Die hangen maar wat rond, leven op junk food en zijn moddervet. Een avondje-uit in een willekeurige Engelse stad betekent vooral uitzicht op onsmakelijke bierbuiken in strakke rugbyshirts en blubberende vetkwabben onder korte naveltruitjes. Best vermakelijk als buitenlandse pubbezoeker, maar vooral zorgelijk voor de kosten van de Engelse gezondheidszorg.

Intussen hebben de Engelsen dus wel de Olympische Spelen. De Britse overheid ziet in de Spelen de ideale katalysator om de vastgelopen motor van ontevreden en zwaarlijvige burgers weer aan de praat te krijgen. Hiertoe pompt de Engelse regering 660 miljoen euro in programma’s die er voor moeten zorgen dat één miljoen inactieve Britten, vooral jeugd en jongeren, aan het sporten en bewegen gaan.

De gedachte dat sport de maatschappelijke ellende kan verzachten is logisch. Tijdens de eerder genoemde rellen in Tottenham werd alles gesloopt, behalve de sportveldjes in de wijk. Jongeren houden van sport en je hoeft ook niet hoogbegaafd te zijn om te bedenken dat meer bewegen leidt tot gezondere mensen. De vraag is echter wel of de Spelen zo’n goed middel zijn om mensen tot meer bewegen aan te zetten. Vooralsnog zijn de nieuwe participatieprogramma’s een sof: de sportdeelname in Engeland neemt momenteel zelfs af. En omdat twee van de populairste en best georganiseerde Britse sporten – cricket en rugby – niet op het Olympisch programma staan is de kans is klein dat youngsters door succesvolle sportprestaties op de Spelen worden geïnspireerd om zich aan te sluiten bij kwalitatief goede sportclubs.

Zo bezien is mijn jaloezie ten aanzien van de Engelsen onterecht. De sportparticipatie in Nederland is relatief hoog, mijn kinderen springen en dansen zich in het zweet achter de Wii en wij investeren in draagvlak voordat we miljarden uitgeven aan een sportevenement. Voor de Engelsen heb ik nog wel een advies: Koop van die 660 miljoen voor ieder gezin in een achterstandswijk een Wii, programmeer de beste Britpop achter het programma ‘Mario & Sonic op de Olympische Spelen’ en lach om al de prachtige beweegcijfers die vervolgens in de statistieken zichtbaar zullen zijn. Het leven in Engeland zal nog heerlijker worden. Lucky bastards.

Deze column verscheen ook op SportNEXT, de sportmarketing community.