Schuldig aan mega zorgkosten

Posted on 15 januari 2013

0


Ooit vond ik ze wel gezellig, de dikkertjes en de rokers. Maar als ik nu op een feestje mijn gezette buurman de hapjesschaal zie plunderen of in de walm van een kettingroker zit, denk ik: “jaja, jaag onze zorgpremie maar weer op”.

En ik ben niet de enige met minder begrip. Sinds het kortstondige nivelleringsfeestje van Hans Spekman en Diederik Samsom weten we dat mega zorgkosten ook kunnen leiden tot giga problemen in de eigen portemonnee. En dat gaat te ver. Dus zoeken we schuldigen en prediken we massaal een gezonde levensstijl, te beginnen bij de dikke buurtgenoot en de notoire roker.

Dit is uiteraard koren op de molen van de sport. NOC*NSF ruikt haar kans en streeft naar een wereldrecord ‘sportdeelname’ – gezonder kan niet. Het percentage regelmatig bewegende Nederlanders, nu 65, moet volgens de sportkoepel omhoog naar 75. Met stimuleringsprogramma’s en voorlichtingscampagnes wordt de passieve medemens gemaand in beweging te komen.

Het effect van deze nationale groepsdruk is, in deze eerste weken van januari, merkbaar. De sportschool waar ik mijn trainingsuren maak puilt uit. Maar, zoals altijd, zullen ook dit jaar veel van de starters snel afhaken. Over de redenen achter dit – op het eerste gezicht irrationele – afhaakgedrag buigen diverse gedragswetenschappers zich. Uit hun studies blijkt dat het een ingewikkelde combinatie van omgevingsfactoren is die bepaalt of iemand zich blijvend in het zweet wil werken, of niet. Gebrek aan tijd, doorzettingsvermogen en ondersteuning door vrienden zijn de meest voorkomende redenen om te stoppen.

SpinningAls fanatiek sporter en vaste sportschoolbezoeker weet ik dat er nóg een reden is: het gedrag van de mede-sporters. Wij, fanatiekelingen, hebben het namelijk niet zo op de nieuwkomers. Ineens moeten we vechten voor een plekje op onze spinningfiets en hebben we last van spottende blikken op onze strakke sportpakjes in combinatie met onze grijze slapen.

Het gevolg is dat wij de nieuweling tijdens de allereerste spinningles intimiderend omsingelen. Meteen daarna trappen we vol op de pedalen en vragen achteloos aan de puffende starter: ‘Gaat het een beetje?’ Als de roodaangelopen nieuwkomer niet meteen opgeeft, schroeven we het tempo op, onder de mededeling dat hij/zij ons over een maand of zes vast wél kan bijhouden. Mits hij/zij drie keer in de week traint, een pastadieet volgt en het stappen afzweert. 

Deze aanpak werkt altijd. De nieuweling breekt, de ouwe hap fiets door. Maar deze keer in het besef dat wij met dit gedrag mede-schuldig zijn aan de lage sportdeelname en, dus, aan die vermaledijde hoge zorgkosten.

Volgend jaar gaan we zelf maar weer eens goede voornemens maken.

Deze bijdrage verscheen in DUB, het onafhankelijke medium van de Universiteit Utrecht. Het komende jaar zal ik als columnist iedere vier weken publiceren in DUB.

Posted in: Column, Opinie