Mute

Posted on 23 februari 2021

0


Best grappig eigenlijk dat beeldbellen met Teams en Zoom. Het is toch hilarisch dat ons professionele leven nu al bijna een jaar in het teken staat van gehannes met leuke achtergrondjes, haperende wifi, niet-verbonden koptelefoons en virtuele ‘handjes’? Dat we ons druk maken over het koppelen van Outlook met Teams of dat we de code voor de zoveelste Zoom-meeting niet kunnen terugvinden? Ook beschikken we nu over buitengewoon grappig jargon, waardoor ik iedere plaspauze schaterend door mijn ingebouwde microfoon kan aankondigen als ‘biobreak’. NRC-columnist Japke-d. Bouma maakte een top 10 van nieuwe jeukkantoortaal. Met de ‘biobreak’ op 10 en met op 1 – uiteraard – ‘je staat nog op mute’.

Dankzij de techneuten van Microsoft en Zoom Video Communications gaat mijn werk verrassend normaal door. Ik beeldbel me suf met mede-onderzoekers, ambtenaren en clubbestuurders. Met hen spreek ik over nieuwe onderzoeksplannen, aankomende sportnota’s en toekomstvisies voor clubs. De urgentie om juist nu aandacht te hebben voor sport en bewegen is bij ons allemaal duidelijk. Iedereen beseft dat de beweegarmoede schrikbarende vormen aanneemt, net als de coronakilo’s. Ook is het helder dat sportaanbieders bij bosjes dreigen om te vallen of langzaam wegkwijnen. Vandaar onze gedrevenheid om te komen met oplossingen via onderzoek, beleid en uitvoering. Vandaar ook dat we zo druk zijn met beeldbellen.

Maar er is een belangrijk probleem. Bij het maken van al onze plannen blijven cruciale betrokkenen letterlijk buiten beeld. De moeilijk bereikbare buurtbewoner bijvoorbeeld. Met haar heeft de onderzoeker na lange tijd een vertrouwensband weten op te bouwen. Maar zij kan niet zoomen. Hoe weet de onderzoeker dan wat er écht speelt in de wijk? Die vraag is ook van belang voor de wethouder die nieuw sportbeleid wil maken. Waar baseert hij zijn beleidskeuzes op? En wat te denken van de clubbestuurder. Hoe blijft hij of zij in contact met de leden, nu een spontaan gesprek aan de bar er niet meer inzit? En hoe proeft de clubdirecteur de sfeer onder supporters, nu er geen geluiden meer komen vanaf de tribunes? Toch gaat het plannen maken in volle vaart door.

Dat kan niet goed gaan. Beleidsvorming en -uitvoering dreigen nu te veel op afstand te worden vormgegeven, zonder de directe inbreng van, contact met en gevoel bij de samenleving. De kans op papieren werkelijkheden die ver af staan van wat er daadwerkelijk leeft in de maatschappij is levensgroot. Het gevolg zal zijn dat – ondanks alle goede bedoelingen – de effectiviteit en efficiëntie van de plannenmakerij erg tegen valt. Dat is pijnlijk voor alle welwillende beeldbellers, maar vooral voor degenen voor wie al die plannen bedoeld zijn. En uiteindelijk is dat schadelijk voor de hele samenleving, want niet-fitte bewoners en niet-functionerende sportclubs raken ons allemaal.

Teams en Zoom bieden geen oplossing voor dit probleem. Sterker nog, het werken via beeldbellen vergroot de kloof tussen plan en praktijk. Professionals weten elkaar goed te vinden, maar wijkbewoners, leden en supporters staan momenteel op mute. En dat is niet grappig.

Deze column verschijnt in vakblad Sport & Strategie, editie februari 2021